's website

2014 - Costa Rica

Zomer 2014

"Pura vida..."

Wow, wat hebben we weer een geweldig avontuur beleefd op onze reis in Costa Rica. We hebben zoveel indrukken opgedaan, dat ik bijna niet weet waar ik moet beginnen...

Bij het begin dan maar: De reis verloopt prima, we hebben wat vertraging opgelopen in Düsseldorf en daardoor de aansluiting van Chicago naar Miami gemist, maar gelukkig kunnen we de aansluiting van Miami met San Jose wel halen, dus we komen op tijd in Costa Rica aan. Wel ontzettend moe, maar dat is ook niet zo gek, we vertrokken donderdag om 06.00 uur en kwamen uiteindelijk donderdag al aan om 20.40 uur (maar dit was eigenlijk vrijdag om 05.40 uur Nederlandse tijd), dus we zijn bijna 24 uur aan t reizen. Pff. Echt uitslapen kunnen we de volgende dag niet, we worden die om half 7 opgehaald om naar Tortuguero te reizen. Dit hebben we geregeld via Riksja Travel, prima voor elkaar!

Hoofdstad
Oppervlakte
Inwoners
Taal
Munteenheid
San José
51.100 km²
4.695.942
Spaans
Colón

Tortuguero

We slapen 3 nachten in een knus huisje op palen, onder ons huis loopt water en om ons heen groeit het gigantische tropisch regenwoud wat vol staat met enorme dikke en lange bomen. Overal hoor je geluiden; gekwaak, gekwekker, gefluit en gedrup. Rond 19.00 uur is het er pikkedonker, maar nog steeds rond de 25 graden. De luchtvochtigheid is er erg hoog en telkens valt er weer een flinke stortregenbui uit de lucht (soms wel een bui van een hele ochtend). Aan de waterstand kun je zien dat er al veel regen is gevallen... Ik moet gelijk aan de vlindertuin van Dierenpark Emmen denken toen we vanochtend naar buiten gingen. De geur en de luchtvochtigheid van de vlindertuin en dan gecombineerd met ongeveer alle kamerplanten van de Intratuin, maar hier groeien ze in het wild. Schitterende kleuren, vormen en bladeren.

costa rica, luiaard costa rica, capucijnaap costa rica costa rica

Tortuguero is bekend om zijn schildpadden die hier jaarlijks terugkeren om eieren te leggen en dat doen ze in juli, augustus en september. Het hoge water belemmert dit voor ons, helaas, dus we hebben weinig kans om schildpadden te zien. Wel hebben we vandaag al 4 luiaarden, 8 groene papegaaien, 2 leguanen en heel veel kapucijneraapjes gezien, dus je hoort ons niet klagen. Helemaal gaaf! We beginnen de dagen al erg vroeg, on 06.00 uur zitten we in de boot op weg naar kano's. We hebben onze badkleding en regenpak aan, want afgelopen nacht had het flink geregend en geonweerd. Het druppelt nog wat na, maar daar kunnen we ons tegen kleden. "We zijn tenslotte wel wat regen gewend in ons kikkerlandje". We zitten met 5 andere gasten in een grote kano terwijl het weer flink begint te regenen en te onweren. Als je dan in een bootje zit op een brede rivier om naar de overkant te varen en overal om je heen flitst en dondert het uit de hemel, dan is dat toch niet zo prettig (ben niet zo snel bang, maar dit voelde niet veilig...). Met de kano tussen de mangroven, dwars door het regenwoud. Een schitterende tocht, maar doordat het maar blijft regenen en onweren, zitten alle dieren verscholen in de bomen en holletjes en zijn we uiteindelijk na een uur toch terug gegaan. We mogen het die middag weer proberen. Wat zijn we blij dat we van de rivier af gingen. 's Middags is het droog en we zien veel meer dieren; brulapen, slingerapen, leguanen, babyleguanen, nog een luiaard en vele vogels. Wat een geluk!

Arenal vulkaan

We krijgen vandaag onze eigen huurauto, een Toyota RAV4. Nu kunnen we gaan en staan waar we zelf willen, heerlijk. We maken ook voor het eerst zelf kennis met het verkeer in Costa Rica. Vanaf het vliegveld in de taxi zagen we al dat de auto's links en rechts inhalen (op meerbaanswegen). De kilometers schieten hier niet echt op, omdat de wegen soms erg slecht zijn. Daar komt bij dat de plaatsen geen plaatsnaambordjes hebben en je geen idee hebt welke plaats je binnenrijdt, de straatnamen zijn nummers en de huizen hebben weer geen nummers, dus om zo de juiste weg te vinden zonder navigatie (wel met kaart) is best lastig! Het was dus ook al donker als we bij het Arenal Backpackers Resort aan komen, een hostel voor reizigers die er samen een slaapzaal met zijn 8en kunnen delen met zwembad, bar, happyhours, rastalooks, reggae-muziek en veel gezelligheid! Gelukkig hadden wij een 2-persoonskamertje geboekt.

Maandag gaan wij met de auto via een gravelweg naar de voet van de Arenalvulkaan, deze hebben wij nog niet kunnen bekijken omdat het bij aankomst al donker was. We hebben de vulkaan beklommen, op een oude lavastroom van 1992 gelopen, het warme water van een hotspring gevoeld, maar al die tijd blijft de vulkaan verborgen achter de wolken, helaas. En ook de volgende ochtend blijft de perfecte kegelvorm achter een dikke wolk verstopt.

Rincon de la Vieja

We gaan vandaag naar Rincon de la Vieja, ook vulkanisch gebied. Onderweg zien we bananenplantages, ananasvelden en mangobomen, fruit kost hier helemaal niks en smaakt heerlijk! Na een flinke hobbelrit van een 5 uur en een watercrossing komen we in de middle of knowwhere aan bij onze lodge die bovenop de berg, aan de rand van het NP ligt. Een knus houten huisje met een schitterend uitzicht! We gaan wat op verkenning uit, zien een groene leguaan en een agoeti (een groot knaagdier) en ontdekken een hangbrug. Nadat we die hebben overgestoken, hebben we door dat het heel wat bruggen achter elkaar zijn. Wel en stuk of 15 die op een hoogte van 20 meter in grote knotsen van bomen zijn bevestigd. We lopen zo ongeveer op aaphoogte en als we ineens een aantal brullen van de brulaap achter ons horen, klinkt dat toch wel wat beangstend. We lopen maar gauw verder.

costa rica, anja costa rica, watercrossing costa rica costa rica

Tijdens het eten heb ik het goede idee om die hangbruggentocht in het donker te maken met onze headlights op. Mark vindt het idee wat minder en we vragen het voor de zekerheid toch maar even na of het veilig is. Dat blijkt dus niet het geval te zijn ivm slangen en jaguars. Op eigen risico mogen we onze gang gaan. Dus gewapend met 2 headlights en een groot zakmes gaan we op pad naar het donkere bos op zoek naar oplichtende oogjes van de nachtdieren. Zo stil mogelijk, stap voor stap. In de verte horen we een aap, verder niets. We komen in de beurt van de hangbrug en opeens vindt Mark het verstandiger om terug te gaan. Op de terugweg zien we nog een paar oplichtende oogjes, van een vogel en van een konijn. Hmm, niet de nachtdieren waar je dan op hoopt...

De volgende dag gaan we hikend naar het NP. We zijn nog maar net onderweg als we wel 20! neusbeertjes zien. Allemaal met hun staarten in de lucht en met hun neus in de grond te wroeten op zoek naar noten en vruchten die ze in de zomer (onze winter) hadden verstopt. Geweldig! Ze zien ons pas op een paar meter afstand in de gaten en de leider laat een waarschuwingskreet horen en iedereen vliegt in de struiken. Nadat we in een Spa (hotsprings) en een waterval zijn geweest, horen we dat hier normaal gesproken erg veel apen rondhangen, maar door de harde wind, laten ze zich vandaag niet zien. Jammer. Na een aantal uur gaan we weer beginnen aan de terugweg. Terwijl we langs een smal en modderig paadje lopen met een aantal watercrossings, hoort Mark ineens paarden aanstormen. We kunnen gelukkig op tijd wegspringen, het blijken 2 op hol geslagen paarden te zijn met een costaricaanse cowboy erachteraan. Het lijkt wel het wilde westen. Als de een dan ook nog natte voeten krijgt van een watercrossing en de ander onderuit gaat in de modder hebben we het allebei wel een beetje gehad, dus als we door een boer op een trekker een lift krijgen aangeboden, maken we daar dankbaar gebruik van. Pff.

costa rica, apenstreken costa rica, brulaap costa rica costa rica
costa rica, mark costa rica, anja costa rica, sunset costa rica, sunset

Rond een uur of vijf gaat Mark even naar het zwembad en ik kijk nog even bij de hangbruggen. De harde wind is gaan liggen, dus wie weet zie ik nog wat dieren. Ik ben nog maar net begonnen als ik naast mij wat hoor ritselen. Daar zie ik een brulaap, nog een en nog een. Wel 8 brulapen! Wauw! Stapje voor stapje loop ik voorzichtig met ze mee. Ze hebben me natuurlijk allang gezien en gehoord, maar langzaam klimmen ze van boom tot boom en omdat je op hun niveau loopt en zo ongeveer oog in oog met ze staat, vind ik het enorm indrukwekkend. Als ze uit het zicht zijn, loop ik ook weer verder en nog geen 2 bruggen verder zie ik capucijnaapjes, wel 5! 2 klimmen op de brug, oei, dat is wel erg dichtbij. Snel stop ik mijn zonnebril in mijn broekzak, want ik weet dat ze best brutaal kunnen zijn. Even vraag ik me af of ik me zorgen moet maken, ben hier wel helemaal alleen, maar als één aap koprollen gaat maken, moet ik wel erg lachen, wat een apenstreken! Daarna heb ik nog 2 andere capucijnaapjes gezien en ben ik aan het einde van de apenshow. Wat een geweldige tocht, jammer dat Mark niet mee is gegaan.

's Avonds drinken we nog wat met een Australisch stel die we eerder die dag hebben ontmoet in een barretje met een geweldig uitzicht en we worden beloond met de prachtigste zonsondergang die we ooit hebben gezien!!

Donderdag gaan we weer verder, richting Playa Grande. Wat een timing, want het is een erg warme en zonnige dag! De hele middag hebben we 'gespeeld' in de zee. We hebben twee bodyboards gehuurd en wanen ons weer even in Biarritz. Heerlijk genieten! Die nacht slapen we in een huisje met een traditioneel dak erop, gemaakt van palmboombladeren. Schitterend!

costa rica, mark costa rica costa rica, mark costa rica, mark

Monteverde

Het is een flinke trip naar Monteverde, qua kilometers valt 't best mee, maar de weggetjes gaan van 80 km/u naar 25 km/u. De laatste kilometers zelfs nog langzamer! Door alle hobbels, bobbels, blubber, keien, kuilen, mist en steile hellingen kunnen we niet harder dan 15 km/u. Hier hebben we een 4x4 voor gehuurd, dus we vermaken ons enorm. Als we eindelijk, na vele keren verkeerd te hebben gereden, bij onze nieuwe slaapplek aankomen, is deze koud en nat. Ook binnen is alles vochtig. Hmm, wat een verschil met vanochtend. We zitten in het nevelwoud! 's Avonds zijn we nog naar een kikkertuin geweest en zien we een paar schitterende exemplaren. Ook de red-eyed-tree-frog, het kikkertje die zo ongeveer symbool staat voor Costa Rica, komt 's nachts tot leven en springt dan niet, maar loopt. Ik vind kikkers eigenlijk maar viesige beesten, maar deze vind ik echt mooi!

De volgende dag zijn we eerst op zoek gegaan naar een betere slaapplek, zelfs het beddengoed is vochtig. Iets lager, onder de wolken vinden we een beter hostel. 's Middags hebben we een canopytour gedaan. Hoog in de (hoge!) bomen zijn kabelbanen bevestigd en gekoppeld aan elkaar en dmv abseilapparatuur 'vlieg' je met een flinke vaart naar de overkant om je daarna weer klaar te maken voor de volgende, zipline noemen ze het. Het is geweldig! Er zijn wel 10 lange lijnen, de langste was 1590 meter! Je vliegt tussen de bomen, maar ook een heel stuk boven de boomtoppen langs. Je bouwt een flinke snelheid op. Ook zijn er 2 superman-lijnen waar je horizontaal als Superman onderaan hangt en als verrassing was er nog een tarzan-swing op 40 meter hoogte. Vooral het eerste stuk voelt best raar in je maag, je hebt het gevoel dat je naar beneden valt om vervolgen grip te krijgen op het touw en dan slinger je verder als Tarzan. Wow, wat een adrenalinekick!

costa rica, mark holsheimer,  anja dijkstra, Toyota rav4 costa rica, kikker costa rica, mark, zipline costa rica, anja, zipline

Manuel Antonio

Voordat we verder trekken hebben we eerst een coffee- en cacaotour gedaan van Don Juan Coffee. Erg leuk en leerzaam. Natuurlijk ook koffie gedronken, het is en blijft niet mijn drankje, geef mij maar de chocola! Terwijl we onderweg zijn, komen we nog over een brug en als je daar vanaf naar beneden kijkt, zie je ontzettend veel krokodillen. Brr. Wel 40! Onze hostel in Manuel Antonio staat aan de rand van het NP Manuel Antonio en vlakbij het strand. Wat een geweldig stuk strand! Caribische sfeer en alsof het zo uit een fragment van Jurassic Park komt (zonder de dino's natuurlijk). Het tropische woud eindigt in de Pacifische kust, wauw!

Met een gezelschap van 20 personen, Spanjaarden, Amerikanen en Zwitsers, gaan we 's avonds met een trimaran op zoek naar walvissen, dolfijnen en zeeschildpadden. Met de verrekijker in de aanslag turen we over de oceaan. Ondertussen worden we flink verwend met heerlijke mango-rum-cocktails en verse ananas. Al gauw worden er dolfijnen gespot. Twee dolfijnen die af en toe samen even boven komen om licht te happen. Schitterend! Daarna gaan we verder de oceaan op omdat de kapitein heel in de verte een walvis heeft gezien en idd als wij goed kijken zien we in de verte opspattend water van een walvis. We zijn dichterbij gevaren en hoe dichterbij we komen des te minder vaak hij boven komt, jammer. Terwijl we onderweg zijn naar de walvis zien anderen nog een zeeschildpad, maar die hebben wij gemist. Daarna gaan we snorkelen, we hebben best wat gekleurde vissen gezien, grote en kleine, maar het valt ons eigenlijk een beetje tegen. Ondertussen heeft de kok een heerlijke maaltijd en drankjes klaarstaan. Vis staat op het menu, super! Na het eten begint de zonsondergang en met een heerlijk drankje in de hand, swingende muziek aan boord en gezellige mensen, wordt er al snel de polonaise gelopen en de margarina gedanst. Wat een supersfeertje!

costa rica costa rica costa rica, luiaard costa rica

Dinsdag checken we ons al vroeg uit, zodat we op tijd het park in kunnen gaan. Wat een drukte! Hmm, overal groepen met een gids met een grote verrekijker op statief. Komen wij aan met ons verrekijkertje. Een voordeel is dat we wel steeds kunnen zien waar iets te zien is. Toch lopen we de groepen maar snel voorbij. Als we van het hoofdpad af zijn, wordt het wat rustiger en zien we al snel apen in de bomen (zonder gids!). En als we bij een strandje aankomen lopen daar heel veel apen, wasberen en leguanen op het strand, schitterend! Ze zijn nog erg brutaal ook, je kunt je tas nergens neerzetten of ze zitten er al bij. Terwijl we weer naar de uitgang lopen, zien we nog een luiaard. Wat een schitterend park (zonder de vele gidsen in het begon dan).

Corcovado

Woensdag trekken we weer verder richting Sierpe. De nacht er voor hebben we in Uvita overnacht. Dit hostel was ook weer een paradijsje in de jungle. Een Duitse dame was de eigenaresse en zij had de perfecte lodge gecreëerd. Palen van boomstammen, bedden van bamboe, overal hangmatten, een tuin vol met exotische planten (intratuin) en vijver vol kwakende kikkers (vooral 's nacht), 3 lieve huiskatten, enz, enz. Wauw! Wat weer genieten. In Sierpe laten we onze auto staan en gaan we verder met een boot die tussen de mangroven door naar Drake Bay gaat. Terwijl we daar aankomen, zien we gelijk twee rode papegaaien. Wauw, ook weer super! Beetje balend dat ik die net gemist heb op mijn fotocamera, gaan we naar het zoveelste unieke huisje met een uitzicht op de oceaan. Terwijl we nog wat uitpuffen van de warmte en de hoge vochtigheid, zien we overal papegaaien en parkieten vliegen en in de boomtoppen zitten. En omdat we het hoogste huisje hebben, kunnen we ze goed zien! Wauw! Het wordt misschien wat eentonig, maar we kijken elke keer onze ogen uit, elk stukje Costa Rica is zo anders en uniek!

's Avonds zien we dat er vanuit de zee een flinke regenbui aan komt (fijn, oceaanzicht) vliegen er ineens wel 40! papegaaien omhoog uit de bomen om ons heen en vluchten het diepe woud in. Als daarna de eerste donderklappen vallen, weet ik ineens niet meet zo zeker of we wel zo blij moesten zijn met het hoogste huisje...

costa rica costa rica, papegaai costa rica, mark anja costa rica

Donderdag gaan we de omgeving van Drake Bay verkennen via twee quads. Je hoeft hier geen helm op, er is politie, maar die vindt alles goed. We komen over schitterende gravelweggetjes en moeten 4 rivieren oversteken. Je kunt je wel voorstellen met wat voor grijns Mark op de quad heeft gezeten (en ik op die van mij, hihi)! We hebben toen niet veel dieren gezien, dat komt vast door die knalpijpen die erop zitten, maar we hebben enorme lol gehad!

costa rica, mark anja, quad costa rica, quad, mark costa rica, quad, anja costa rica, quad
costa rica, cocovado NP costa rica, corcovado costa rica costa rica, corcovado
costa rica, doodshoofdaapjes costa rica, tapir costa rica, corcvado costa rica, slang

We gaan vandaag vanaf Drake Bay naar het Corcovado Nationaal Park. Met een bootje worden we opgehaald om 6 uur ('s ochtends!) en scheurt de boot over de hoge golven (wat een klappen). Het Corcovado NP is een geïsoleerd stuk Costa Rica waar maar 100 bezoekers per dag mogen komen (houden zo). Daardoor zijn hier de meeste verschillende dieren in hun natuurlijke habitat te zien. De mens is hier geen vijand van ze en ze worden er ook niet door gevoerd. En dat hebben we gezien. Aapjes (doodshoofdaapjes) die totaal niet bang zijn voor ons, trekken zich nergens wat van aan, wilde zwijnen die voor ons uit trippelden, ook de andere 3 soorten apen (brulapen, slingerapen en de capucijnapen) en zelfs een tapir hebben we gezien costa rica, corcovado(wel zo groot als een paard), een Jezus Christ salamander (loopt over water), de tukan, pelikaan, slangen, krokodil, spinnen, de kolibrie, heel veel vogels waar ik de namen niet van weet en de vreemdste bomen (wurgbomen, bomen met stekels). Onze gids vertelt ons er veel over, we hebben enorm genoten! En dit ook weer met een gemêleerd gezelschap (mensen uit Spanje, Californië en Den Haag), waar we na afloop nog gezellig wat mee hebben nageborreld.

Aan het einde van de dag hebben we nog een kokosnoot geschild en opengemaakt met onze Bear Grylls-mes (wat een karwei) en heerlijk opgepeuzeld! Wat een geweldig bountygevoel!

Montezuma-Samara-rally

Zondag rijden we terug naar San Jose, we gaan via een bergweg die naar 3300 meter ging. We zien de temperatuur flink zakken, wel tot 9 graden. Wat een verschil! Uiteindelijk na een lange rit en veel file voor San Jose komen we aan bij onze hostel, deze zit vlak bij het autoinlever- en motorophaalpunt. Ideaal! We kunnen dit lopend doen. Op maandag kunnen we onze motoren ophalen bij de Wild Riders. Om 8 uur staan we voor de deur. Gisteren hadden we al kennis gemaakt met de eigenaar van Wild Riders, dus de motoren staan al klaar voor ons, twee oranje Honda Tornado XR 250, qua kleur zit 't wel goed, haha. Die van mij is iets verlaagd, zodat ik goed bij de grond kan. Na de uitgebreide uitleg krijg ik wel wat kriebels; niet met de voorrem remmen als je naar beneden gaat; informeren naar de watercrossings, misschien zijn ze te diep; als je valt in het water, op de stopknop drukken en niet meer starten; als je een aanrijding krijgt eerst politie bellen, motor laten liggen en dan ons bellen, enz, enz. Pff, is dit wel verstandig met 0,0 off-roadervaring? Om half 9 moeten we weg, want dan kounnen we de veerboot nog halen. Daar gaan we. Over de 'snelweg', waar je 80 mag. "Dit wordt een makkie", denk ik nog. Valt dat even vies tegen!

Daar rijden we, netjes in formatie, zoals we dat thuis ook doen. Mark linksvoor, ik rechtsachter. Krijg ik de schrik van mijn leven omdat er ineens een auto links naast me zit op mijn weghelft, haalt me gewoon in. Ok, gebeurt me geen tweede keer, als er weer een auto achter me zit, ga ik wel precies achter Mark rijden, aan de linkerkant van de weghelft. Zo gezegd, zo gedaan. Wat een malloten hier, haalt die auto me gewoon rechts op mijn weghelft in. Levensgevaarlijk! Na 70 km gaan we de snelweg af en werd het gelukkig wat rustiger. We moeten ons nog flink haasten om de veerboot van 11 uur te halen. Dit lukt op t nippertje! Als we na 70 minuten op t schiereiland aankomen, wordt 't tijd om te genieten! Rustige wegen en ook onze eerste gravelwegen! Wel even wennen.

Denkend aan alle regeltjes en gevaren ga ik langzaam de weg omhoog, mijn achterband zoekt zijn eigen weg, maar houdt zijn grip. Strak vooruit kijkend en grote hobbels proberen te vermijden, zo slinger ik het pad omhoog. Mark durft natuurlijk gelijk al een stuk harder, maar wacht steeds netjes op me. We komen aan bij een grote rivier, die we met geen mogelijkheid over kunnen steken, dus we pakken dezelfde weg ook maar weer terug. Hoe is 't ook alweer bergafdalend? Achterrem vasthouden, remmen met je versnelling en voor een bocht de rem loslaten! Niet de voorrem gebruiken! Ook dit gaat prima! Goed voor mijn zelfvertrouwen! Als we aan het einde van de dag bij ons hotel aankomen, hebben we al flink wat offroadervaring gekregen en ga ik steeds vlotter! Bobbels en kuilen maken me niet meer uit, grote ontwijken we, maar kleine stuiteren we gewoon doorheen. Dit is echt leuk!

Maandag worden we weer erg vroeg wakker, dus we hebben een hele dag off-road voor ons liggen, gaaf! We gaan van Montezuma via offroad naar Samara. We komen veel watercrossings tegen en sommigen zijn best diep en lang, maar we halen ze allemaal droog, op natte voeten na, maar dat komt doordat we er met linnen schoenen opzitten. Een aantal watercrossings vinden we te diep of durfen we niet aan, omdat we geen bodem zien en er stroming is en rond 13.00 uur zijn we nog niet echt opgeschoten. Nergens staan bordjes, dus we weten vaak niet of we goed rijden en ook al vragen we de weg, dan horen we soms dat die weg er niet meer is, soms dat de rivier te hoog staat of soms een uitgebreide routebeschrijving in het Spaans! Gelukkig redden we het met handen- en voetenwerk en getekende kaartjes ter verduidelijking.

costa rica, mark anja, honda XT250, wild riders costa rica, anja costa rica, mark, tornado costa rica, mark
costa rica, anja dijkstra costa rica costa rica, watercrossing costa rica, watercrossing

Dit wordt nog een hele klus, vooral omdat we al een hostel hebben geboekt en er geen gewone weg van montezuma naar Samara gaat. Dus we moeten ons ook nog een beetje haasten, want het wordt hier al erg vroeg duister (rond 17.00 uur). Maar we zijn in Samara gekomen, vlak voor het donker! Wat een klus, wat een ervaring! We hebben al heel wat offroadervaring gekregen en het rijden gaat ons steeds gemakkelijker af. De 'wegen' zijn slecht, met gaten, keien, geulen, modder, waterplassen en grind, maar we zien een schitterende omgeving met paarden/koeien/kippen op de weg, brulapen brullend in de bomen, veel vogels (roofvogels/kalkoenen) opfladderend en vriendelijke mensen die het geweldig vinden dat je op deze manier hun geweldige land doorkruist! Net als we denken dat we het voor het donker hebben gehaald, komen we erachter dat we nog zo'n 20 km onverhard verder moeten en het is nu echt bijna donker, het spettert nu wat en in de verte onweert 't al. Zo hard als we kunnen rijden we naar Paraiso del Crocodilo, waar we stoffig, onder het zand, met spierpijn in mijn onderarmen, rugpijn, een zere kont en moe aankomen in 't donker. We eten nog wat en vallen als een blok in slaap!

Een filmpje van ons motoravontuurtje, gemaakt met de GoPro...

Om 5 uur worden we alweer wakker gebruld door de brulapen (bijna dagelijks). We gaan eerst naar het strand en genieten van de omgeving, die hebben we tenslotte nog niet gezien in daglicht. costa ricaDaarna gaan we beginnen aan de lange terugweg. Eerst een stuk offroad, onderweg komen we 15 brulapen tegen die zich verplaatsen via de elektriciteitskabels langs de weg, vlak boven ons. Met handen en voeten op de laagste kabel en met hun staart houden ze de bovenste kabel vast. Schitterend om te zien! Ook nog 2 met een baby op hun rug. Die houden hun mama goed vast, want één moeder viel onderste boven aan de kabel, maar het baby'tje viel niet!

Na de offroadweg staan er nog wat kilometers Pan American highway te wachten. Alles gaat prima, wij zijn ondertussen al aardig gewend aan het verkeer en rijden gewoon mee met de stroom. Vooral bij San Jose in de buurt, waar het erg druk is, kun je niets anders dan ook links en rechts inhalen (3-baansweg) en juist omdat iedereen dat doet en je het ook verwacht gaat alles goed.

De terugvlucht valt een beetje tegen. We zouden van San Jose naar Miami, naar Londen om uiteindelijk in Dusseldorf te landen. Maar door de enorm lange wachtrij (2,5 uur) voor de douane in Miami, missen we onze aansluiting en moeten we de nacht in Miami doorbrengen om de volgende dag via Chicago naar Dusseldorf te vliegen.